اِي يادِ او روزيا که صحرا بيديم

                                           بي غصّه وُ غم دُوتامُو تِينا بيديم

  شسّيم سِرجو . . . کِرمُو گفتِگو

                                         خُوت هم گُل وُ هم باغ وُ بهارم بيدَه

  اِي يارِکِ بي وفا تُو يارَم بيدَه

                                            مِي شاخِ گُلي دَر کِنارَم بيدَه

                      اِي يارِکِ مه . . .  دِلدارِکِ مِه

 خُوت هم گُل وُ هم باغ وُ بهارم بيدَه . . . يارَم بيدَه . . . يارم بيده

    مِي شاخِ گُلي دَر کِنارَم بيدَه . . . يارَم بيدَه . . . يارم بيده

  رفتَه سفر مِه اَ غِمِت پيروُبيدم

                                          تا پيروُبيدم اَ زندگي سيروُبيدَم

                    بي مهر و وفا . . . کِردِت خُو جِفا

                      بدقول وُقرار . . . مِشينَم انتظار

  خُوت دَرمونِ دِل زارَم بيدَه

                                   يارَم بيدَه . . . يارم بيده

برای مشاهده کامل مطلب بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

سلام

مطلبی دیدم در رابطه با گل نرگس...با عنوان نجات نرگس .منم خود مطلب رو میذارم اینجا...

امیدوارم....

اين روزها حتماً دسته هاى گل نرگس را در گوشه كنار شهر ديده ايد. ديروز

در گزارشى اعلام شد اين گل در معرض نابودى قرار گرفته است.

 در اين گزارش آمده است:

«بالا آمدن سطح آب هاى زيرزمينى و آفت كش هاى كشاورزى تنها

ذخيره گاه ژنتيكى نرگس دنيا را در معرض نابودى قرار داده است.

 نرگس زارهاى بهبهان كه پيش از انقلاب سطحى

حدود ۷۰۰ هكتار را پوشش مى داد اكنون به ۴۰ هكتار رسيده است.»

نرگس زارهاى بهبهان خوزستان در جهان به نام نرگس شيراز شناخته مى شوند.

«داريوش ملكى» كارشناس محيط زيست بهبهان گفت: «اين ذخيره گاه

  نمونه بايد كنترل شود. طرح هاى علمى آبخيزدارى مى تواند پياز نرگس

 را از نابودى نجات دهد.» او گفت: «در گذشته حدود ۱۲ زيرگونه نرگس

 در بهبهان وجود داشت كه امروزه تنها ۹ زيرگونه از آن باقى

مانده است. از جمله نرگس هايى كه در حال حاضر در بهبهان كشت

و برداشت مى شود:

نرگس پرپر مشكين پنجه گربه اى و شهلا است.»

از ۲۵ آبان ماه برداشت نرگس در بهبهان شروع مى شود و تا

نيمه بهمن ماه ادامه دارد. در گذشته علاوه بر بهره بردارى از

 پياز نرگس از روغن و عطر آن نيز استفاده مى كردند اما اكنون

بهره بردارى بيشتر معطوف به گل نرگس و پياز اين گل است.

عطر نرگس به طور طبيعى بسيار كمياب و گران است.

شهرستان بهبهان در ۲۰۰ كيلومترى جنوب شرقى اهواز و در

مسير شيراز قرار دارد.

از تمام دوستانی که به این وبلاگ سر میزنند خواهشمندم که این مطلب را

در سایت یا وبلاگ خود قرار دهند تا شاید مسئولی آن را بخواند و به فکر نجات

 این زیباترین گل مظهر گلی زیباتر از بین نرود.

به امید یه جفت گوش شنوا....موفق و پیروز باشید

آهنگ جدید و بسیار زیبای یاس و رامین به نام هویت من .

             (دراعتراض به فیلم300)

                   دانلود : هویت من

                                دَعوُی خِسی وُ بِهیگ

  هاجر فونمه نسا میرِش مُو              پُسِشِش پیلِ بابا یَه جا بُو

  گُف دادا مِم زنِ بهبهونی می         دلمِش دُهوَت وُ مِهمونی می

  هاجِرش گُف که اَ بَختِ پدرت         زدِشِن پیلِ بابا زیر دلِت

  تِو کجا؟ زه اَ کجا؟ خونِه کجا؟        تو بِِچِیَه تو بِگَه زونِه کجا

  کُرکِش گُف به تو چه مِم پیل هِه     دِلِمِش مِیلِ زن وُ زَنبیل هِه

      شُوجُمعَه سِر رَه وُیمیسا            تا بکُو دُوتِکِ خوبی پِیدا

  بَسکه موسِش زه وُهِش جاجا کِه      دُوتِکِ خُوشکِلِکیش پیدا کِه

  رِضیه دُوتِ بِگُم جانِش دیت         دِلِشِش گُف باخُدا مِم ای می

    دُوتِکِ کُولی وُ دِلوازی بی         اَهل رَقُّصی وُ آوازی بی

  هِیف که یَه بُو لِچِر گندیش بی     عِینِه یَه هیکلِ مِی قندیش بی

  پُسِ هاجر اَدِلِ خَش واگَشت       دِلخِشیش که ور ری دادا گشت

   گُف دادا دُوتِ بگُم جانم می          رضِیِه دُوتِ علیخانم می

  هاجِرش دیت که پُسِش مردوُبیده     مرد گُندِی همه جا گردوُبیدِه

     گُُف بیُو دیتِّ بُشو کُربونِت       رضیَت اگر تو می سی زونِت

      پَسِّبا دَس مُکُنَم سیت بالا       شَرگِروش سیت مُکُنَم ایمشِ الله

     گُف دادا مِم به خدا اِشتُووِن        تا تو پا پا بُکُنَه خُو شُووِن

     شرگرونیم نِمیتی زونِم می      بی ری دَروُسی بِگم خونِم می

     شرگرونیم نِمیتی خونِم می      بی ری دَروُسی بِگم زونِم می

   رَف خونِه مِشدِعلیخان  هاجر    گُف غُلومَی تو نِمی سی نوکَر؟

                                          مرتّب

 برای مشاهده کامل مطلب بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

 چند جمله زیبا :

1)     دوای همه دردها نیکی است ، به شرط آنکه ندانند شما نیکید وگرنه

    نخواهند گذاشت نیک بمانید .

     2) درعالم دوچیزازهمه زیباتر است: آسمان پرستاره و وجدانی آسوده.

3)     دلیل موفقیت برخی از افراد انجام دادن کارهایی است که دیگران

    از انجام دادن آن سر باز میزنند.

     4) خداوند به هر پرنده ای دانه ای میدهد،اما آن را در داخل لانه اش نمی اندازد.

     5) بخشندگی را از گل بیاموز، زیرا حتی ته کفشی که لگدمالش می‌کند

        را هم خوش بو می‌کند.

     6) گذشته کتابی است که باید بارها خواند واز آن تجربه آمو خت ،

         آینده کتابی است که اکنون توسط تو نوشته می شود .

          بکوش تا آنچه را می نگاری بعد ازخواندنش لذت ببری..

      7) هنگامی که محبت به شما اشاره می کند،به دنبالش بروید،

        اگر چه دارای راههای دشوار و پر فراز و نشیب بوده باشد.

      8) مغزهای بزرگ درباره ایده ها فکر می کنن،مغزهای متوسط درباره حوادث،

            مغزهای کوچک درباره مردم.

      9) عشق مشعلی است که باید راههای بالاتر را روشن کند

   10) آدمی زاينده است ، و عشق آينده است .

         برکت جانها از مهر است

         عشق غوطه ور مهر است ، نه رايحه عطر

   11) ترس از عشق ، ترس از زندگی است و آنانيکه

         از عشق دوری می کنند مردگانی بيش نيستند .

    12) پشت سرم راه نرو ، هدايتت نمی کنم ،

          جلوی من راه نرو دنبالت نمی آيم ،

          کنارم راه برو و دوست من باش

  شعر زیر شعری است از آقای مسعود آصفی.

                                     بهبهان

     در فصل  گل كه رو به سوي بوستان  كنم
 
                                     يادي  ز شهر گلشن  و گل بهبهان كنم
    

    دل را هوس  به نرگس مخمور  يار نيست
 
                                   وقتي نظر به نرگس اين گلستان  كنم
   

     شعر وهنر  دو هديه اين  خاك دلكشند
 
                                اي خاك عشق من بفداي  تو جان كنم
   

    وقتي هزار ماه در اين شهر ساكنند
 
                                  من كي  نظر به سوي مه آسمان كنم
   

    آزادگي  شعار جوانان  شهر شد
  
                                   سر را فداي  مقدم آزادگان كنم
   
 
    بالا بلند  شهر برون آمد از كمين
 
                           خونم به پاي  خويش بسايد چسان كنم
    

    بشكست  پشت عقل  زبار گردان دل
   
                          پس من علاج عقل به رطل گران كنم
   

    تاهست  (بُرچ ) و (تنگ تكاب)  و (دريزه كوه)
  
                         من كي هوس به  روضه باغ جنان كنم
   

    گر دشمني به ( به زبهان)  حمله ور شود
  
                             دفع بلا به جان و تن  واستخوان كنم
   

    ايران چو روي دلبر  و خالش  چو بهبهان
 
                     جان را فداي  خال و رخش  هر زمان كنم
   

     من گرچه  در ديار غريبم  ولي بدان
  
                        مرغ سخن  بياد رخت  نغمه خوان كنم
   

    از چشم زخم  دشمن  و  دهرت مباد مبارك
   
                        چون باوان يكاد تو  را حفظ جان كنم
   

    آمد بهار و باد صبا گفت  رخصتي
   
                       تا لاله  را به صحن  چمن ميزبان كنم
   

    ساقي  بريز باده  كه از معجزات  جام
   
                        جان را فداي  شاهد شكر دهان كنم
   

    چون مژده  و صال تو بنشيند  آصفي
   
                      گفتا كه فرش مقدم  جانانه جان كنم

          کل بی بی شاه وُ مِشدِ خِریجَه پُوی قِیلو

 یکی اَشُووِی خوب وُخِشِ تُوِشون            ماه اَتِه آسِمو بِرِّبِرِّشِن

 کل بی بی شاه و مِشدِخِریجه شَسِّیِن سِرِ بونِ بلندِ وُلِی بادگیر.

  کل بی بی شاه قِیلو دِمِ پوزِی وُسِرِ یَی هُورت میزِه.

 مشد خریجه هم کِمَر وُمیچی. دوتِهی شَسِّیِن اَدِمِ دردِدل کرده.

 گپِ دنیا مِزِنِن. غیبت اُدِما مُکُنِن. یکی ای میگو وُ یکی او میگو.

 کل بی بی شاه :

 خواسَم تِلیتِّ تُمر کُنم بعدِ مدّتی                 دیتَّم اَمورِ سُرخ طِبَق غُلِّ غُلِّشِن

 عیسی گَرِچُغُل پُسِ گُنجیکِ رُوضه خو        خِیراتِ مُفت میخُووُهِی بُلِّ بُلِّشِن

 مشدِ خریجه :

 رَهتِن سی دُوتِ مِشدِغِضَنفَر دِلالِهی      تاشیش هُدِن اَ مَمِّدِ شُگری دُعانویس

 بی هُرش وُپُرس داشُووُسی پُوسِریش شِکِه           دَمپُخت یَه دُوطَشتِک وحَلواسِه چاردیس

                       هریسه و نمد

 مِتِلیم هِه که کسیش گوش بِگِره

                   یَه کسی رَه که هَریسه بِخِره

 چِشمِشِی دی که هَریسَی اِسِّه

                    بُنِ دَرفِش نِمدی چَسبِسِّه

   دَسِّشِش که نِمِدِش دِر اُوه

                   پیشِ اِسّایِ هَلیمیش اُوه

  گُ که اِی جایِ بِدِت اِندَختِه

                 تِه هریسه نِمِدت اِندَخته؟!

     سُرخ طَبّاخ هَلیمی وُبی

                   اَ پِسِ دیگِ هریسَش پُبی

 گُ تِه شهری که تو یَه مُشتری یَه

                   باب پِرت کِمر حیدری یَه

  گفت اِی مَردکِ بیعارِ فُضول

               به خیالِت مِزنَه  تو اَ  مِ  گول؟

 پِه تو یَه پیل هَریسَت میتّی

                  جِی نِمَد بَگرَس اَ توی دِر بیتّی؟

 ایسِّه اُوضِی مِنِن وُ شعر مِنِن

                  خُمِ خُم گفته نه شِعرن یِه چِنِن؟

             شاعری که سِر شِعرِی مِتِلِن

             بُنِ شِعرِی سِرِ تاسِ کچَلِن !

                                  میرزا شوقی بهبهانی

                                     گردآورنده : خیرالله محمدیان

                                دایِکَی جونِ بایِکَی

   دایِکی جون بایکی دوشَم یَه خُووی دیتِه

                                       یَه بِچِه جومِن اُوبیم دیتِه

   دایِکی رَنگَم چِقِدَر وُی زردی

                                       مُل یِنِن دلم وُلِی یَه مردی

   دِلِمِش میره ی قصابَی می

                                      گوشتِ دُمبَه کِلِ حسابَی می

   دا تِه کجا میرِی قصاب اَ کجا؟

                                     گوشتِ دمبه کل حساب اَ کجا؟

  دایِکَی جونِ بایِکَی اَی ایچِنِن مِم شی می

                                     نمِدونَه که مِی مِم کی می ؟

   دایِکی جون بایِکی بی میرهی بد دردی

                                     مُل یِنِن چشمَم وُلِی یَه مردی

   به خدا تُنبُنِ رُودارَم می

                                    وُی بِه علی میرِه جلودارَم می

   جومِنِ سُرخِ کِرِپ جومِنِشِن

                                    سیت نِمیگَم چه زیر جومِنِشِن

   وُی به خدا خلقنکه تِرمَم می

                      وُی به علی نصفِ شُو قُرصِکِ بیپِرمَم می

   گر قصاب هم نبوتب مردی هِه

                                 بعد ای ری سیُوهی هم رنگی هِه

   دُختِرَی بس کِه تِه کُنجَی ویسا

                                 بندیرِ نار و ترُونجَی ویسا

   دایِکَی جونِ بایِکی دوشِمَم یَه خُووی دیت

                                 یَه بِچه جومِن اُوبیم دیت

   وُی دا تِه بمیر خَفِّه وبَه

                                 تِه بَهد زن خِر گَزَه وبَه

      به چشمانت بیاموز که            

                                     هر کس ارزش دیدن ندارد

     به دستانت بیاموز که

                                      هر گلی ارزش چیدن ندارد

      به قلبت بیاموز که

                                      هر کس کنج آن جای ندارد

           وبیاموز که      

                                  آبی بودن عشق می خواهد

           مثنوی های خاص مجا لس عروسی

  هر چی دارُم سی تو دارُم تو عزیز خونمی

                                       از گلالت گُل بریزُم تو گل نازدونه می

  بی بی عُوریس رَهته حَموم دیمِ دُوتِ پادشاه

                                      گِلِ سِرشورش گلونِ بَردِ پاشورش طلا

  اونجِه که اَفتُو دِراومَه مروارید به خوشه بی

                                     انگشتر شازده دوما نگینِش فیروزه بی

  یَه درختی تِه سرامُو پیچ وَر پیچِش طلا

                                     توش نشَستِه شازده دوما مکنه شکر خدا

  پُل ببَندین پُل ببندین چوبِش اَ تَرکه یِ نار

                                       تا بیایِه بگذرده شاه دوما با صد سوار

  چاهِی بندر چاهِی بندر چند بغل بند ایبِرن

                                        صد سوار شازده دوما اَمدن زَن ببرن

  ناز بالای شازده دوما از سپاهون زد به دَر

                                  کلیجش تِرمه ی خالص تاج شاهی زَد به سر

  ای درختِ پنجه پنجه خوشِه هاش مُرواریِه

                                   خُم بِگَردَم شازده دوما همه چیش دل خواهِیه

  شُتُرونِ لوکِ لوکا قاطرون زردِ مست

                                ناز اَ بالای شازده دوما رفت وُ پیشِ شاه نشست

  سوار وُبی شازده دوما ماشِلا به این جوون

                                    همچو خورشیدِ مُنَوّر همچو ماه در آسمون

  چِه خِشِن عِیشِ بُزُرگون اَندرین فصلِ بهار

                                   نوجوونون تِرمه پوشِن نوعروسون زَرنگار

  بیُو بِریمِش بیُو بِریمِش تا دِم دَروازه ها

                                       شِهنه شِهنه مادیونِن غلغلِ شهزاده ها

  اِی خِطیرچی باد اَ ساز کن تا بگویم مرحبا

                                       سِر سازِت نقره گیرم تا کمربندت طلا

      میرزا شوقی بهبهانی

                                               گردآورنده : خیرالله محمدیان